http://www.hechtingsstoornis.com/ Hechtingsprobleem, Gehechtheid, Hechtingsstoornis, Hechting, Hechtingsproblematiek Reactieve hechtingsstoornis, Geen-Bodem-Syndroom, Bodemloos, Bindingsangst, Verlatingsangst, Borderline, Autisme, ADHD en PDD-nos, ODD, Aspergers, ASS http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=674 Mijn zoon heeft natuurlijk in het begin wel geprobeerd om het kontakt met zijn vader aan te houden. En toen dat niet bleek te werken heeft hij daar zeker ook verdriet van gehad. Maar dat gaat op een gegeven moment voorbij. Ik vind het wel goed dat hij niet probeert iets te bewerkstelligen wat er niet in zit. Dat hij kan accepteren dat zijn vader nu eenmaal is zoals hij is. En mijn zoon vond het goed van zichzelf dat hij sterker (geestelijk) was dan die vriend met zijn bedoelingen. En dat er daardoor niets heeft kunnen gebeuren. Maar het feit dat het gebeurde vond hij natuurlijk niet leuk. Hij heeft niet voor niets melding gedaan toen er een weekendpleegkind kwam. <br /> Soms krijg ik het gevoel dat je reacties te maken hebben met het feit dat je bijna niet kunt geloven dat mensen echt in staat zijn om hindernissen te overwinnen. Dingen achter zich kunnen laten nadat ze verwerkt zijn en verder kunnen gaan met hun leven. <br /> Niet hengelen naar wat er niet in zit heeft niets te maken met de onafhankelijke persoon willen uithangen. Iedereen is wel ergens afhankelijk van. Maar je kunt vaker kiezen dan je denkt voor de dingen en / of mensen waarvan je je wel of niet afhankelijk wilt maken. En je afhankelijk maken van iets of iemand die slecht voor je is, is een slechte keus. Bovendien vind ik afhankelijk een beetje verkeerd woord. Het is toch altijd wederzijdse afhankelijkheid als het goed is. Ik zou eerder kiezen voor &quot;een verbintenis aangaan met&quot;.<br /> http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=673 [quote]Ik denk dat dat wel klopt. Want aangeven wat je wel wilt, betekent dat je iets vraagt. En als je iets vraagt kun je afgewezen worden (voor je gevoel)[/quote]<br /> Je slaat de spijker op zijn kop. En voor je gevoel afgewezen worden is eigenlijk net zo erg als afgewezen worden in werkelijkheid. Ik vraag me wel eens af of daar verschil in zit voor de persoon die het ervaart...<br /> <br /> Denk je dat je zoon het heeft afgesloten voor zichzelf? Omdat hij beweert dat er niets te delen valt en dat hij het contact met zijn vader wel goed vindt zo? Lijkt het op het niet hoeven delen van zijn nare ervaringen met die vriend die jou met de scheiding geholpen heeft en andere intenties met hem had? Dat vond hij uiteindelijk &quot;ook wel goed&quot; maar misschien trek ik het nu een beetje uit zijn verband. Wat ik eigenlijk wil vragen is of het een beetje een patroon of houding van je zoon is om belangrijke en moeilijke dingen op die manier voor jou maar vooral voor zichzelf weg te houden of denk je dat het ook écht zo is dat het voor hem zo goed is. Dat kan natuurlijk ook. Net zoals dat jij zegt dat je geen schuldgevoel ervaart. Misschien hebben jullie allebei zoveel vertrouwen in jezelf dat dit ook geen coping is, maar puur geloof in jezelf. Dat zou ik jullie natuurlijk allebei toewensen.<br /> <br /> [quote]En mijn ex doet zelf ook niet veel moeite om het kontakt te verbeteren. Jammer, maar soms moet je de dingen accepteren en vervolgens verder gaan met je leven. En niet hengelen naar iets wat er niet in zit. [/quote]<br /> Typisch hoe jij vaker dingen nét noemt als ik er een hot item in tegenkom irl...<br /> Vond dit heel moeilijk. Is het opgeven of accepteren? Hoe weet je of het er niet in zit? Hoe weet je of het geen wat je wilde hebben, inderdaad bij die persoon te halen is of misschien bij een ander of beter nog: jezelf? <br /> Niet hengelen naar iets wat er niet in zit, voelde voor mij ook eerder als &quot;de onafhankelijke persoon&quot; willen uithangen, het klinkt voor mij eerder als zelfbescherming zo van: niets nodig hebben dan hoef je ook niets te vragen en zoals je post begon, dan kan ik ook niet afgewezen worden...<br /> Voor mij zit dit er wel achter. Misschien is het voor jou heel anders.<br /> http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=20&thread_id=672 Ik heb een artikeltje uit de krant en plaats het in dit subforum.<br /> <br /> (Webmaster, misschien nog een subfurum maken voor nieuws?)<br /> <br /> [b]&#39;Onze aanpak van autisme slaat aan&#39;[/b]<br /> <br /> door Tom Wientjes. zaterdag 09 augustus 2008 | 03:34 | Laatst bijgewerkt op: maandag 11 augustus 2008 | 14:08<br /> <br /> Het moest anders, vond Louis Sloot toen zorgverlener Zozijn zijn autistische dochter niet goed kon helpen. Inmiddels gaat het anders. Het door Sloot opgerichte Zorgburo De Liemers breidt nu uit. Ten koste van Louis’ eigen huis. <br /> <br /> [b]Heeft u al een nieuwe woning?[/b] <br /> <br /> &quot;Haha, nee nog niet.Dat wordt even zoeken. In oktober moeten we eruit zodat er zes jongeren kunnen wonen. Desnoods trekken we ergens in een bungalow.&quot;<br /> <br /> [b]U heeft wel erg veel over voor autistische jongeren.[/b]<br /> <br /> &quot;Mijn dochter is autistisch. Uit eigen ervaring weet ik dat autisten zich vaak onbegrepen voelen en ook écht niet begrepen worden. Als de diagnose is gesteld, krijgen ze meteen het etiket &#39;autistisch&#39; opgeplakt. De omgeving heeft vaak het oordeel direct klaar: autisten kunnen niets en vinden alles moeilijk. Dat klopt gewoon niet. Autisten hebben ontzettend veel mogelijkheden. Gekscherend zeg ik wel eens: het zijn net mensen.&quot; <br /> <br /> [b]Voor begeleiding van autisten zijn er toch al andere instellingen? [/b]<br /> <br /> &quot; Die zijn er wel, maar ze bieden onvoldoende steun om autisten vooruit te helpen. Toen mijn dochter acht jaar geleden de diagnose kreeg dat ze autistisch is, bood Zozijn haar niet de intensieve begeleiding die ze eigenlijk nodig had. Ik stopte bij Zozijn met mijn eigen werk om haar zelf goed te kunnen begeleiden. Ik ben me toen gaan verdiepen in autisme en volgde cursussen in België bij Autisme Centraal, hét kenniscentrum voor autisme in Europa. Later heb ik bijeenkomsten voor ouders georganiseerd en uiteindelijk heb ik Zorgburo De Liemers opgericht.&quot;<br /> <br /> [b]Jullie springen dus in daar waar andere zorginstellingen tekortschieten? [/b]<br /> <br /> &quot; De reguliere zorginstelling biedt de patiënt een standaardpakket aan begeleiding. Terwijl elke persoon met autisme een speciale aanpak nodig heeft, die voor iedereen anders is. Je moet autisten niet overschatten. Het lijkt al gauw alsof ze alles onder controle hebben, want verbaal zijn ze heel sterk. Daar moet je wel doorheen prikken. Dan zoek je iets dat bij ze past en waardoor ze met hun handicap om kunnen gaan. &quot;<br /> <br /> [b]Een voorbeeld van die aanpak?[/b]<br /> <br /> &quot;Laatst hadden we een jongen die moest verhuizen. Zo&#39;n verhuizing brengt nogal wat veranderingen met zich mee, waardoor hij erg gestresst raakt. Die stress slaat over naar zijn werk, zijn vrienden en zijn familie. Dan zie je hem langzaam afglijden. Wij helpen hem van zijn stress af door hem een duidelijke planning te geven.&quot;<br /> <br /> [b]Die aanpak slaat aan? [/b]<br /> <br /> &quot;Zeker, want we spelen in op de wensen van de patiënt en de ouders. Dat doet het goed, ook bij hulpverleners. We krijgen elke week open sollicitaties van mensen die hier willen werken. Gelukkig maar. Er moet nog veel gebeuren, vooral qua organisatie. We zijn erg snel gegroeid.&quot;<br /> <br /> [b]Hoe groot moet Zorgburo De Liemers worden? [/b]<br /> <br /> &quot;We willen hoe dan ook kleinschalig blijven, laat ik dat voorop stellen. Elke jongere met autisme heeft behoefte aan onafhankelijke begeleiding. Nu ken ik alle jongeren persoonlijk en dat wil ik zo houden.&quot;<br /> <br /> [b]Kent u ze zó goed? [/b]<br /> <br /> &quot;Ik zie bij allemaal waar ze tegenaan lopen en waarin ze tekort schieten. Van de jongeren hoor ik vaak dat ik ze op een bepaalde manier benader die zij als prettig ervaren. Ik probeer ook altijd voor ze klaar te staan. Ik zie het ook als een soort ambacht. Het gebeurt wel eens dat ze &#39;s avonds om half tien bij me voor de deur staan en zeggen: &#39;ik heb nog een vraagje&#39;.&quot;<br /> <br /> [b]Heeft u nog wel tijd voor uw eigen dochter?[/b] <br /> <br /> &quot;Dat hebben we geregeld. Mijn vrouw is minder gaan werken. Als zij niet thuis kan zijn, zorg ik dat ik er ben. Mijn werk schuift dan door naar de avond. Voor het huiswerk van mijn dochter huren we iemand in van ons Zorgburo, die haar daarbij helpt. We zijn eigenlijk onze eigen klanten.&quot; <br /> <br /> Bron: De Gelderlander [url]http://www.gelderlander.nl/voorpagina/liemers/3531887/Onze-aanpak-van-autisme-slaat-aan.ece[/url] http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=671 [quote]Maar soms denk ik wel eens dat aangeven wat je niet wil, &quot;makkelijker&quot; gaat dan aangeven wat je wél wil.[/quote]<br /> Ik denk dat dat wel klopt. Want aangeven wat je [b]wel[/b] wilt, betekent dat je iets vraagt. En als je iets vraagt kun je afgewezen worden (voor je gevoel). Zeker een 13-jarige puber die niets begrijpt van de dubbele boodschappen die hij krijgt van zijn vader die toch wel op een bepaald voetstuk stond. Nu, ruim 25 jaar later hebben ze een oppervlakkig kontakt. Zo van: We zijn beleefd tegen elkaar. Maar ze zoeken elkaar weinig op en bellen elkaar zo goed als nooit. Mijn zoon zegt daar zelf over dat er niets te delen valt en dat hij het wel goed vindt zo. En mijn ex doet zelf ook niet veel moeite om het kontakt te verbeteren. Jammer, maar soms moet je de dingen accepteren en vervolgens verder gaan met je leven. En niet hengelen naar iets wat er niet in zit. http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=670 Een van de meest opvallendste dingen aan jou blijft toch hoe kunt reflecteren, overdenken en communiceren met altijd dat zelfrespect wat er zo mooi doorheen schijnt. Ik weet niet of jij het zo ervaart of dat ik dit regelmatig in jou zie, maar om naar jezelf en je omgeving te kunnen kijken (verleden, heden of toekomst maakt dan niet uit) zonder schuldgevoel geeft al aan dat je vertrouwt op dat je weet en vertrouwt dat je handelt vanuit je beste kunnen. Zoals jij al vaker zei is &quot;je beste kunnen&quot; niet &quot;feilloos&quot; en dat hoeft ook niet. Maar ondanks dat veel mensen dat met je eens zullen zijn, lukt het hen niet om daar écht in te geloven en krijgen zij dat knagende schuldgevoel van binnen en gaan daar onbewust ook naar handelen, spreken en denken.<br /> Ik moest hieraan denken omdat het woord &quot;schuldgevoel&quot; weer viel en dit topic ook zo heet! En ik weet nog hoe dat kwam: omdat ik dacht of &quot;bang was&quot; dat ik ergens uit je beschrijving een onderliggend schuldgevoel dacht te merken, terwijl dit voor jou helemaal niet zo is...<br /> <br /> Maar goed, dit even terzijde...<br /> Ik kan me voorstellen dat je zoon een soort trots, moedigheid maar ook zelfvertrouwen kreeg in het feit dat hij zo sterk was om hem af te weren en dat dit ook gelukt is. Misschien juist wel omdat hij daarvoor de ervaring had dat er dingen gebeuren in het contact met zijn vader die hij zo helemaal niet wilde (de manier waarop hij met hem omging en het gevoel van verlatenheid). Misschien had hij het gevoel dat hij er geen controle over had (en hád hij die ook niet) en in deze situatie heeft hij zichzelf wél kunnen beschermen, aan kunnen geven wat hij niet wil. <br /> Maar soms denk ik wel eens dat aangeven wat je niet wil, &quot;makkelijker&quot; gaat dan aangeven wat je wél wil. Alhoewel mij dat eerste ook al niet makkelijk afgaat dus misschien is het nooit gemakkelijk...<br /> http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=669 Hij betrekt die boosheid niet op zichzelf. Ook nu probeert hij mij gerust te stellen door te zeggen dat ik mij niet schuldig hoef te voelen (wat ik ook niet doe) en mij te vertellen dat hij er zelfs wel een goed gevoel aan over gehouden heeft dat hij deze figuur heeft kunnen afbluffen. Dus dat ik me wat hem betreft geen zorgen hoef te maken. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Mijn zoon had een moeilijke pubertijd, maar dat lag meer aan de manier waarop zijn vader met hem omging en hem voor zijn gevoel verlaten heeft. Wij hebben wel goed kontakt gelukkig. http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=668 [quote][b]limpio schreef:[/b]<br /> Voor hem is het, ook al is het achteraf, goed om te zien hoe kwaad ik nu ben en hoe ik als het ware achter hem sta. En voor mij is het goed om te zien dat mijn zoon op zijn manier een afweging heeft gemaakt waarin hij het goed met mij voor had. [/quote]<br /> Inderdaad, al is het &quot;met terugwerkende kracht&quot;, je zoon krijgt nu wel de signalen dat jij toen maar ook nu als moeder en als mens volledig achter hem staat en vóór zijn veiligheid en welzijn met het respect voor zijn afweging die hij toen op 13 jarige leeftijd heeft gemaakt.<br /> Kan hij op dit moment jouw kwaadheid wel goed los zien van zijn keuze van toen om het niet te vertellen? Of een meer open vraag zou zijn: hoe reageert hij op je boosheid? http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=667 Mijn zoon heeft inderdaad alles wat hij wist en alles wat hij heeft meegemaakt gewoon verteld aan de rechercheur. Geeft ook aan dat het hem een genoegdoening verschaft mocht er een strafvervolging komen.<br /> Ik ben in ieder geval wel blij dat we er nu open en eerlijk over kunnen praten. Voor hem is het, ook al is het achteraf, goed om te zien hoe kwaad ik nu ben en hoe ik als het ware achter hem sta. En voor mij is het goed om te zien dat mijn zoon op zijn manier een afweging heeft gemaakt waarin hij het goed met mij voor had. <br /> En hopelijk vindt het pleegkind ook enige genoegdoening, ook al kan hij het (nog) niet opbrengen om zelf zijn verhaal te vertellen.<br /> <br /> <br /> http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=666 Ik denk dat het misschien voor je zoon ergens toch zinvol kan zijn om alsnog bij de politie te vertellen wat hij weet, wat hij heeft meegemaakt. Ondanks dat hij zelf nooit een aanklacht zou kunnen indienen, betekent het niet dat het hem nergens mee zou kunnen helpen. Wie weet, merkt hij dan pas dat hij wantrouwen gevoeld heeft of misschien toch hoe hij het je eigenlijk wél had willen vertellen, ik noem maar wat in me op komt. <br /> <br /> Heel spijtig dat het pleegkind (noem het ook maar even zo, ondanks dat hij nu volwassen is) niet kan meewerken en inderdaad het klinkt ook echt alsof hij het op die manier (koeien laten waar ze zitten) echt moet afschermen...<br /> Dat is dubbel pijnlijk, omdat hij én zijn eigen isolement daarmee bevestigt (denk ik) maar ook misschien belangrijke informatie bij de recherche weghoudt. Met alle respect hoor, ik weet hoe heftig het is om aangifte te doen van zoiets en hoe jonger je bent, hoe complexer het wordt als je het mij vraagt.<br /> <br /> Wat betreft je sleutel komt Ruby weer aanzetten met haar respect hoor... Ik vind het echt mooi om te horen dat je probeert om op die manier de herinneringen zwart en wit te zien. Dat het goede niet weg hoeft maar dat het slechte er helaas wel naast komt te staan. Dat het niet meer helemaal los kan staan van elkaar, denk ik. En dat dit ook logisch is, begrijpelijk en terecht. Maar dat je jezelf gunt dat het ook deels goed mag blijven, omdat dit het namelijk ook voor je geweest is, daar ben ik blij om dat te lezen.<br /> Hij heeft toch een belangrijke rol voor jou gespeeld tijdens een moeilijke periode in je leven en je hebt toch de nodige steun bij hem kunnen ervaren. Zo complex als de situatie nu geworden is, zoveel rust en eenvoud het je gaf dat hij niet hetero was. <br /> Maar dat jij in gedachte zijn ballen er af trapt, mocht je hem in het hier-en-nu tegenkomen, is er één die ik je zeker ook gun om te behouden. Dat soort gedachtes zijn de enige die ons wat macht teruggeven in de machteloze positie waarin je misschien wel voor de tweede keer terecht komt (gebeurtenis maar ook vaak tijdens de teleurstellende procesgang door onze &quot;zo-waterdichte-dat-het-kansloos-is-geworden&quot; rechtssysteem). http://www.hechtingsstoornis.com/forum/viewthread.php?forum_id=36&thread_id=665 Het gebeuren met mijn zoon is op zich verjaard. Maar hij heeft de rechercheur laten weten alle informatie te willen geven die hij weet. Zoals de naam van het weekendpleegkind en namen van eventuele andere vriendjes van hem die mogelijkerwijs in kontakt gekomen zijn. Maar ik heb ook al van een andere jongen gehoord dat die niet wil meewerken. Hij wil geen oude koeien uit de sloot halen. Dus denk ik dat deze jongen (inmiddels man) waarschijnlijk wel getraumatiseerd is. En toendertijd niet assertief genoeg om af te weren.<br /> Ik vind het ook moeilijk dat mijn zoon het mij niet gemeld heeft, maar ik kan het ook wel begrijpen. In die tijd werd er nog nauwelijks over dit soort zaken gesproken en hij heeft toen als 13-jarige de reikwijdte van het gebeuren niet goed in kunnen schatten.<br /> Wat ik ook erg lullig vind is dat hij op zoveel foto&#39;s staat die toendertijd genomen zijn. Foto&#39;s van Sinterklaasavond. Oud en Nieuw. Ik kan toch niet al die foto&#39;s weg gaan gooien? Want dan ben ik ook de leuke herinneringen kwijt. Nu ik dit opschrijf denk ik meteen dat ik de sleutel heb gevonden. (Schrijven helpt) Ik mag nu boos zijn en hem vervloeken, maar als de boosheid uitgewoed is, moet ik voor ogen houden dat we inderdaad ook fijne dingen hebben gedaan en dat ik die niet weg hoef te gooien. Die herinneringen dus. Maar ik moet hem niet tegen komen want dan trap ik zijn ballen er af.