HECHTINGSSTOORNIS / GEEN-BODEM-SYNDROOM - Discussie Forum: even voorstellen.

Dag beste mensen, Het gaat hier veel over kinderen en dat doet me goed. Het moet heerlijk zijn om ouders te hebben die werkelijk betrokken bij je zijn. Hoe meer liefde en betrokkenheid hoe beter, Mo

anitad

12. May 2010

hallo allemaal ik heb 2 kinderen van broer geerft. de vader en moeder zijn allebei overleden .maar nu is er bij de oudste 14 het hechtingsstoornis geconstanteerd. ze gaat na vele gesprekken en omw

regina

10. May 2010

het weekend was kei goed heel positief dank u rain xxx

regina

28. April 2010

manena hallo ik ken dat bij ons wij hebben 8j door een hel gegaan je kan me altijd berich sturen he

manena

27. April 2010

hallo, wil iemand met mij ervaringen uitwisselen?? dank je groetjes manena

manena

24. April 2010

hallo,ben moeder van 2 kinderen 14 en 17 de jongste met een reactieve hechtingsstoornis,
ben al bijna 6 jaar van het kastje naar de muur gestuurd instelling in instelling uit,we gaan nu voor de 14e ins

regina

16. April 2010

voor iedereen sterkte gewenst wij weten wat het is regina

regina

16. April 2010

bloodymary veel sterkte van regina xxx

bloodymary

06. April 2010

HELP!! Ik ben een alleenstaande moeder van een zoontje van bijna 5 jaar. Onlangs is bij hem ODD geconstateerd en ik heb zelf trekken van Borderline! Al vanaf de geboorte van mijn zoontje sta ik er

Shoutbox Archief

Onderwerp bekijken

HECHTINGSSTOORNIS / GEEN-BODEM-SYNDROOM :: Algemeen :: Even voorstellen (Openbaar)

even voorstellen.
Riber	#1 Geplaatst op 19-07-2009 15:01
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hallo allemaal, Ik zal mijzelf ook even voorstellen. Ik ben Riber, 61 jaar oud, getrouwd en geen kinderen. Zelf heb ik een hechtingsprobleem, wat ontstaan is doordat ik bij mijn geboorte afgestaan ben door mijn biologische moeder die toentertijd 19 jaar oud was en met mij niets te maken wilde hebben. Ik ben toen ik een paar dagen oud was in een pleeggezin terecht gekomen, waar ik helaas een afschuwelijke jeugd heb gehad omdat mijn pleegvader manisch depressief was en ons (mij en mijn pleegmoeder) het leven zuur maakte. Jaren later ben ik erachter gekomen dat mijn pleegvader waarachtig mijn biologische vader bleek te zijn en dit is mij nooit en te nimmer verteld. Ikzelf ben hier achter gekomen omdat ik secretaresse ben geweest op een advocatenkantoor op de afdeling strafrecht en zodoende ben ik aan de weet gekomen waar mijn biologische moeder woont en kwam ik erachter dat mijn pleegvader mijn vader was. Meerdere malen heb ik geprobeerd kontakt te krijgen met mijn biologische moeder maar zij wil beslist niets met mij te maken hebben. Zelf is zij getrouwd toen ik 8 jaar oud was en heeft 3 kinderen en haar man en kinderen weten niets van mijn bestaan af. Hierdoor is er bij mijzelf een hechtingsstoornis ontstaan en daarom trok mij deze site bijzonder aan en ik hoop dat ik op mijn manier bij kan dragen om leden die eveneens last hebben van een hechtingsstoornis te kunnen helpen en ondersteunen alsmede zelf hierbij steun te kunnen vinden. Hartelijke groeten, Riber


Julia	#2 Geplaatst op 19-07-2009 17:34
Berichten: 13 Datum van aanmelding: 19.04.09	Hallo Riber, Wat een verhaal seg! Maar desondanks je hechtingsstoornis heb je toch wel een stabiele relatie? Ik hoop het want dat geeft mij hoop ;-) Heb je iets gedaan met je hechtingsstoornis?Hoe heb je er met leren omgaan? Ik ben zelf ook kind met fyskieke handicap (is genezen hoor) van een tienermoeder geweest. Ze was een kind met een kind, geen moeder voor mij. Zo heb ik het altijd gevoeld. En vooral de desinteresse, de liefdeloosheid.. Maar ja, de pijn uit het verleden is al vaak genoeg in de therapie besproken. Ik ben het nu beu, ik wil een toekomst! Ik ben 30 en ik droom van een gezin. Ik voel me vooral afgewezen in mijn relaties, heb jij dat ook? Hoe ben je daar met omgegaan? Hoe ben je er in geslaagd toch een blijvende relatie te kunnen opbouwen? Ik hoop dat mij dat ook lukt. Ben heel bang om alleen te blijven. Ben nochtans niet lelijk hoor :-) Ik ben nu reeds 2 jaar in therapie... heb jij al iets van therapie gedaan? Wat voor therapie? Bedankt voor je eerlijke verhaal en veel sterkte nog! Hou ons op de hoogte hoe het met je gaat! Julia


Riber	#3 Geplaatst op 19-07-2009 21:04
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hallo Julia, Als eerste wil ik je bedanken voor je antwoord aan mij. Zoals ik lees uit jouw verhaal, ben jij ook het kind geweest van een tienermoeder waarbij je geen liefde hebt mogen ervaren. Wat ik begrijp voel jij je vooral afgewezen in relaties en is het heel moeilijk om vriendschappen aan te kunnen gaan. Zelf heb ik dit ook gehad, maar nu ben ik al sinds 1976 met een hele lieve man getrouwd, die mij aanvoelt, mij accepteert zoals ik ben, maar hij heeft het wel heel moeilijk met mij gehad, vooral wat betreft het punt van dat afgewezen gevoel. Bij mij was het allermoeilijkste dat als er iets mis ging in mijn ogen in onze relatie, ik niet na kon gaan waarom het zo liep en had ik er heel veel moeite mee om te kijken naar mijn eigen aandeel daarin. Ik had zelf geen inzicht in wat ik deed en ook niet van wat ik vond wat anderen deden, daaronder ook begrepen mijn echtgenoot. Om toch een blijvende relatie te behouden ben ik heel lang in therapie geweest en wel bij mijn nicht die toentertijd psychiater was. Van haar heb ik gevoelstherapie gehad en geleerd om te durven voelen, om niet alles te zien als een aanval tegen mij, ik heb geleerd om mijn echtgenoot de ruimte te geven, te steunen en te accepteren, terwijl ik eerst altijd voordat ik therapie had zelf alle ruimte innam, zelf altijd alleen maar steun moest hebben. Ik had een heel wisselend gedrag, de ene keer was ik heel lief, open en maakte plannen en opeens was ik weer totaal anders, ik sloot mij dan af, was besluiteloos en vond mijzelf niets waard en had ik het gevoel dat ik iedereen tot last was. Nu begrijpen wij elkaar en kan ik hem ook rust geven, maar ik moet je eerlijk zeggen dat het mij echt alleen is gelukt met therapie om de dingen heel anders te durven en kunnen gaan zien. Overhaast niets Julia, je bent nog jong genoeg, probeer eerst zoveel mogelijk het verleden te kunnen verwerken zodat je als het ware de blokkades op gaat ruimen die er nog zitten zodat er dus ruimte ontstaat om het voor elkaar te krijgen om een fijne relatie op te kunnen en blijven bouwen. Als je er verder over wilt praten, doe het gerust. Tot horens en sterkte met jezelf. Groetjes, Riber


Julia	#4 Geplaatst op 19-07-2009 22:54
Berichten: 13 Datum van aanmelding: 19.04.09	Dag Riber, Dankjewel voor je antwoord! Ik vind het altijd leuk om het standpunt te horen van mensen met wat meer levenservaring als mij. Ik hecht daar veel waarde aan. En je bent niet de eerste die me de raad geeft om eerst met mezelf in het reine te komen vooraleer een relatie te beginnen, dus er moet toch wel iets van waar zijn! ;-) Ik ben blij dat jij een lieve man hebt gevonden en er een blijvende relatie hebt van kunnen maken, dat geeft mij veel hoop. En je hebt het ook echt verdiend hé! Mijn jonge oma is ook door haar moeder & vader in de steek gelaten. We praten er heel weinig over maar ik denk wel veel aan haar. Ze heeft ook haar leven in goede banen kunnen brengen, net als jij. Hoe lang ben jij in therapie geweest? Kon je hierover goed praten met je man? Gevoels-therapie daar heb ik nog niet van gehoord.. wat houdt dat juist in? Heb je nog behoefte om contact te maken met je echte moeder? Jij ook heel veel moed en veel geluk gewenst en hééél hard bedankt voor je steun! Groetjes, Julia


Riber	#5 Geplaatst op 20-07-2009 15:13
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hoi Julia, Om even terug te komen op het onderwerp relaties, moet je proberen te denken dat jij het echt niet verkeerd doet maar dat het voor jou veel ingewikkelder ligt om een relatie in goede banen te leiden. Toen ikzelf de leeftijd van jou had en ik net was getrouwd, ik trouwde toen ik 30 jaar oud was, liep de relatie tussen mij en mijn man moeizaam en wel vanwege het feit dat ik konstant aan het aantrekken en afstoten was, wat veroorzaakt werd doordat ik geen bodem had, geen hechtingsgevoel had. Het gekke ervan was dat ik aan de ene kant graag die liefde en aandacht wilde en als ik die dan kreeg, stootte ik die weer volledig af en sloot mij dus ook af. Ik zag mijn man dan vaak als vijand, iemand die veel te dichtbij kwam, dat was eng en benauwend. Het overgeven aan intimiteit was een gigantisch probleem, want dan had ik het idee dat ik de controle kwijtraakte. Ik vond het griezelig om mij kwetsbaar op te stellen, want dan vroeg ik mij af, wat gebeurt er als ik mij kwetsbaar opstel? Wat gebeurt er als ik mij overgeef, als ik mij laat gaan? Ik voelde ook schaamte en vroeg mij af of mijn man mij accepteerde zoals ik was, mocht ik er wel zijn? Ik was toch immers maar een kind waarvan de moeder niets meer van mij wilde weten? En mijn vader was psychisch ook niet in orde, dus deugde ikzelf dan wel? Konstant was ik aan het expirimenteren met afstand en nabijheid. Vaak dacht ik dan: wat gebeurt er als ik je aantrek? Wat gebeurt er als ik je uitdaag? Hoe zal mijn man reageren als ik hem afstoot, blijft hij dan bij mij of juist niet? Hoeveel kon ik bij hem maken, zou hij het snel opgeven als ik hem afstootte? Konstant was ik bezig mijn relatie uit te testen en liet konstant zien hoever de intimiteit mocht gaan. Heel veel moeite heb ik toentertijd gehad met nabijheid, intimiteit en vertrouwen. Konstant bleef ik naar bevestiging zoeken. Ik wilde echt wel liefde, warmte en aandacht, maar als ik het kreeg, stootte ik het weer af, want ik dacht altijd weer: ach, voordat ik het weet zal hij wel bij mij vandaan gaan, en laat mij ook weer in de steek, net zoals ik toch gewend was? Later, dus, vele jaren later pas, leerde ik van mijn nicht (de psychiater), dat dit gedrag, aantrekken en afstoten een duidelijk symptoom was van een hechtingsstoornis. Ik voelde mij onveilig gehecht. Zo was het ook in mijn relatie, deze relationele stoornis had alles te maken met die onveillige hechting in de kindertijd. Aan de ene kant wenste ik nabijheid maar aan de andere kant weerde ik die weer. Om nu even weer op jouzelf terug te komen, denk ik Julia, dat jij misschien veel herkenningspunten leest. Jijzelf hebt ook geen bodem in jouw bestaan gekend. Jijzelf had ook geen affectiebanden in jouw allereerste levensfase. Misschien heb je ook geen lijn in je leven ervaren, kende je weinig gevoel voor tijd en ruimte (dat had ik namelijk), en bleef je wereld ongestructureerd? Klopt dit? Heb jij bijvoorbeeld ook last gehad met leerproblemen, zoals weinig getalbegrip? Dat heb ik zelf namelijk wel ervaren. Ikzelf kon niet abstraheren en had een slecht woordbeeld en de leerstof bleef niet hangen. Ik ervoer de wereld als heel chaotisch toen ik kind was, ik had het gevoel geen plaats in de wereld te hebben, en dacht geen toekomst te krijgen. Zo denk ik dat jij dit ook ervaren hebt misschien. Ik weet wel dat mijn nicht mij uitlegde dat het altijd zo moet zijn dat in het leven van een baby de ander gestalte moet krijgen en dat is meestal in de vorm van een moeder en dan pas kan het ''ik'' gaan groeien en komt de gewetensontwikkeling op gang. Pas wanneer je dus als kind het gevoel krijgt dat je deel uitmaakt van de wereld en dat je daarin een plekje hebt, dan pas leer je onbewust en dan bewust om bezig te zijn en rekening te houden met de plek van de ander, en dat is vaak het probleem als je een relatie aan gaat, dat je absoluut niet weet en geleerd hebt om ook eens rekening met die ander te houden, want er was immers met jou toch ook nooit rekening gehouden, dat kende je niet. Zelf was ik zo dat ik na een konflikt, absoluut geen spijt of berouw toonde. Vaak ontkende ik alles. Voor jouzelf is het echt niet raar te denken dat jouw relaties nou niet echt super lopen, in principe is dit logisch, jij hebt immers geen ''ik'' op kunnen mogen bouwen. Jij hebt toch nooit geleerd om een basaal vertrouwen in volwassenen te krijgen, en zodoende is er bij jou dat onvermogen, en, of misschien zelfs die diepgewortelde angst gaan ontstaan om relaties aan te durven gaan, en dat alles is ontstaan doordat de, laten we zeggen, ''ik-funktie'' niet ontwikkeld is door het ontbreken van die liefhebbende ouder. Daardoor is onbewust die diepgewortelde angst ontstaan voor en een onvermogen tot tweezaamheid en het aangaan van meer dan oppervlakkige relaties. Vaak heb je dan een sterke neiging tot het aangaan van oppervlakkige, inwisselbare kontakten. Konstant probeer je de wereld om je heen onder controle te houden. Doordat je geen liefde hebt ervaren en liefdevolle zorg in de eerste kinderjaren is er dus een bepaald onvermogen ontstaan tot het aangaan van diepgaande en blijvende relaties. Op zekere hoogte ben je daardoor niet in staat diepgaande gevoelens voor anderen langdurig te koesteren misschien. Ik weet niet of jij dit zo voelt, maar dat had ik dus zelf in mijn jongere jaren toen ik net was getrouwd. Ik ben ervan overtuigd Julia, dat als jij doorgaat met de therapie en zodoende een beter inzicht in jezelf leert krijgen, dat jij op een gegeven moment echt in staat bent een goede relatie aan te gaan, voel je niet schuldig, jij kon er immers niets aan doen, omdat jijzelf in jouw vroege kindertijd je niet of moeilijk hebt kunnen hechten aan jouw moeder, jij hebt dit nooit geleerd en ervaren en daarom is het voor jou extra moeilijk, want intimiteit kan immers angst oproepen, omdat deze nabijheid dus niet vanzelfsprekend is, jij hebt nooit het onvoorwaardelijke vertrouwen in jouw moeder ervaren, dus zoals ik al zei, voel je beslist niet schuldig en wees niet bang dat er nooit een keer iemand op jouw pad komt die jou begrijpt, steunt en liefheeft. Zou het jou kunnen helpen als jij een keer met jouw jonge oma toch het onderwerp ter sprake brengt wat betreft jouw oma zelf dat zij eveneens door haar moeder en vader in de steek is gelaten? Zou het jou, maar tevens jouw oma niet kunnen helpen om elkaar beter te begrijpen, zodat jij, maar zijzelf ook, een beter gevoel krijgen en wat meer zelfvertrouwen? Of bestaat deze mogelijkheid helemaal niet? Wat mijzelf betreft en de gevoelstherapie zal ik jou even uitleggen wat dit precies inhoudt. Ik heb een stuk voor je van het internet gehaald zodat het je wat duidelijker is. Gevoelstherapie is een doeltreffende manier om te veranderen en is erop gericht de werkelijke diepe oorzaak van je huidige problemen op te sporen en alsnog naar buiten te brengen, waardoor 'genezing' ontstaat. Het is een snelle en doeltreffende manier om te transformeren, waardoor ruimte ontstaat voor nieuwe 'schone' inzichten in het heden. De 'genezing' vindt plaats op het mentale, fysieke en spirituele vlak en is van blijvende aard. Omdat door Gevoelstherapie de oorzaak van een probleem (soms geleidelijk) verdwijnt hoeven we niet ons best te doen met het probleem te leren leven. De energie die we daardoor overhouden kan worden gebruikt voor constructie in plaats van destructie. Geluksbeleving wordt groter, de dingen 'lukken' beter. Bang zijn behoort tot het verleden. Je ontdekt dat je inderdaad - om de beroemde woorden van Nelson Mandela te gebruiken - 'briljant, prachtig, talentvol en fantastisch bent', op een bruikbare manier. Meestal is het een proces van jaren om te kunnen besluiten dat de tijd rijp is om in therapie te gaan. Jaren waarin je je steeds vaker niet goed voelt en steeds wanhopiger wordt, omdat je je leefpatroon wel wìlt veranderen maar het niet kan. Je ongenoegen en moedeloosheid worden steeds groter. Eigenlijk een ideale situatie om in jezelf te investeren en te veranderen. Teamwork. Verandering door Gevoelstherapie komt vooral tot stand door motivatie, geloof, vertrouwen, medewerking, opoffering, respect en de behoefte te veranderen. Jij noch je therapeut kunnen verandering teweeg brengen zonder hulp van de ander. Eerste kennismaking Wanneer je besluit dat je een Gevoelstherapie wilt doen, maken we een afspraak voor een eerste kennismaking. In dit (vrijblijvende) analyserende gesprek inventariseren we samen waar het bij jou in de kern om gaat. Aan de hand van dit gesprek kan ik vrij nauwkeurig bepalen of Gevoelstherapie geschikt is voor jou en welk resultaat je ervan mag verwachten. Je krijgt direct en concreet advies. Tien sessies in twee weken We hebben tien sessies in twee weken (in totaal 20 tot 25 uur) nodig om ons door de totale problematiek heen te werken. Sommige mensen denken dat het onmogelijk is om in deze relatief korte tijd zoveel te bereiken. Toch kan het, doordat we ons steeds alleen met de kern van het probleem bezig houden en niet met alles wat eruit is voortgekomen. Deze kern kan nooit groot zijn als je kijkt met je ogen van nu, je was immers klein toen. 24-uursritme Omdat we gebruik maken van een natuurlijk 24-uursritme worden de sessies op tien achtereenvolgende werkdagen elke dag op een zelfde tijdstip gegeven. De eerste sessie is altijd op maandag en de bijeenkomsten duren gemiddeld twee uur per dag. Elke dag heeft zijn eigen programma, waarin jouw belevingen en gevoelens centraal staan. We beginnen met een gesprek, gevolgd door de eigenlijke sessie. Aan het eind van elke bijeenkomst krijg je een klein beetje huiswerk mee. De sessies Je ligt op een bedbank met je schoenen uit; je krijgt een blinddoekje voor je ogen. Dit is het enige 'hulpmiddel' dat gebruikt wordt tijdens de sessies. De blinddoek voorkomt afleiding van buitenaf en bevordert in sterke mate het 'kijken' naar binnen. 's Nachts, als het donker is, pieker je immers ook veel makkelijker, we maken dankbaar gebruik van deze makkelijke 'nachtstroom'. Na een eenvoudige ontspanningsoefening die je langzamerhand geleerd wordt, help ik je via geleide fantasie terug te gaan naar je vroegste kinderjaren en je voorgeboortelijke tijd. Langzamerhand zullen oude beelden terugkomen in je herinnering, vergezeld van de bijbehorende gevoelens die nu eindelijk geuit mogen worden. Ik krijg vooraf vaak de opmerking 'ja maar ik herinner me niets meer van vroeger…' te horen. Meestal betekent dat dat je liever geen herinneringen aan vroeger meer hèbt. Voor het slagen van de therapie is het echter niet van belang; alle herinneringen, alles wat je gevoeld, gezien, gehoord, geroken, kortom beleefd hebt, liggen opgeslagen in je hersenen, in computertaal je 'bestand'. Juist met gevoelstherapie is het mogelijk om in een kort tijdsbestek de oude gevoelens en ervaringen weer op te roepen en te beleven. Dit steeds weer 'her'beleven is nodig om los te kunnen komen van de oude pijnlijke ervaring die nog steeds invloed heeft op je leven van vandaag. Doel Het doel van de therapie is het op een gevoelsmatige manier contact maken met de oorzaak van je problemen. Je ontdekt je blokkades, je doorleeft ze en heft ze op door je eindelijk te uiten. Je eigen energie die zoveel jaren heeft vastgezeten kan eindelijk naar buiten komen. Vaak geeft de bewustwording van een oorzaak direct al een verandering in je levenshouding, soms duurt het wat langer. De eerste week De eerste vijf dagen van de therapie dienen voor het vinden, losweken, bewustmaken en herbeleven van de negatieve ervaringen waaruit je onbehulpzame levensovertuigingen afkomstig zijn. Alle positieve en negatieve gevoelens die je bezig houden, passeren de revue. Het zijn heel intensieve uren. Je leert je ook ontspannen, naar je gevoel te luisteren, er woorden aan te geven en die naar buiten te brengen. Ook leer je om je 'denken' - dat je van je 'voelen' afhoudt - uit te schakelen. Er vindt een actieve training van vaardigheden plaats. Naarmate de therapie vordert worden de belevingen intensiever. Alle oude ongenoegens en spanningen worden actief naar buiten gewerkt ofwel ontladen, wat de uiteindelijke heling bewerkstelligt. Het gevoel van opluchting en bevrijding is groot. Je voelt je terugkomen bij jezelf. De tweede week De tweede vijf dagen dienen voor uitdieping van en het definitief afrekenen met de negatieve, verkeerd geprogrammeerde gevoelens. Het zijn pittige dagen waarin heel actief en precies gewerkt moet worden. Op de laatste dag wordt je partner (als je die hebt) uitgenodigd voor het gesprek. We bespreken wat er allemaal gebeurd is, wat jouw 'rode draad' in je leven geweest is en hoe de komende tijd er – ook voor je partner – uit gaat zien. Reactiegolf De reactiegolf na de therapie duurt gemiddeld twaalf tot veertien weken. Alles wat uit het onderbewustzijn is losgekomen moet verwerkt worden; een nieuw evenwicht vormt zich op natuurlijke wijze. In deze weken en maanden hou ik regelmatig contact met je, in het begin frequent, erna naar behoefte. Op 6, 9 en 12 maanden kom je terug voor 'controle'. Na een jaar kan het nog nodig blijken een paar therapeutische puntjes op de i te zetten. Zo'n 'nabehandeling' of 'verdieping' duurt meestal 3 of 4 dagen. Oppassen met alcohol Tijdens de therapie en de eerste drie maanden erna, krijgt je enkele eenvoudige opdrachten te doen. Omdat gevoelstherapie een natuurgeneesmethode is en we je volle herinneringsvermogen en capaciteiten nodig hebben is het erg belangrijk dat je tijdens de therapie geen alcohol gebruikt. Het heeft een negatief effect op de werking van de therapie. Ook tijdens het herstellingsproces erna raad ik je aan om in zeer beperkte mate alcohol te gebruiken. Ik wilde je dit even laten lezen zodat je precies weet wat het inhoudt. Zelf heb ik er heel veel baat bij gehad, maar ik heb bij haar ook nog veel gesprekken gehad waarbij zij mij geholpen heeft om het verleden een plaats te leren geven. Zo weet ik bijvoorbeeld dat EMDR-therapie ook heel goed blijkt te zijn, zelf heb ik dit niet gehad hoor. Met mijn man heb ik er heel goed over kunnen praten en hij heeft mij er altijd in gesteund omdat hij zo intens graag wilde dat ik er boven op zou komen om nog een fijn leven samen te kunnen en mogen hebben. Om het nog even over mijn biologische moeder te hebben, heb ik er nu geen behoefte meer aan om kontakt te zoeken omdat zij al vele malen gezegd heeft (via de pastoor van de kerk), dat zij dit beslist niet wil omdat haar man het niet weet en haar kinderen ook niet, zij is doodsbang dat die het te weten komen. Zelf heb ik mij er bij neergelegd, maar het doet wel pijn, ikzelf kan niet begrijpen dat als je toch jaren ouder geworden bent (zij wordt nu in november 80 jaar oud, dat je dan toch op de één of andere wijze niet probeert om op een slinkse wijze kontakt te krijgen met je eigen eerste kindje, en dat blijft mij het meeste pijn doen. Gelukkig heb ik nog steeds een fijn kontakt met mijn nicht, met wie ik hier best nog veel over praat en zodoende kan ik het wel dragen, maar het blijft pijn doen, te weten dat zij daar ergens in Brabant woont met nog 3 kinderen, die eigenlijk mijn halfzusjes en halfbroertje zijn, in een riante grote villa woont en net doet of haar neus bloedt. Dat doet pijn Julia, dat kan ik nog steeds maar niet begrijpen. Ik begrijp best dat als je nog een meisje van net 19 jaar oud bent, je niet durft, maar als je toch ouder wordt, heb je dan nooit en te nimmer meer behoefte om je eerste kind te ontmoeten? Nee, blijkbaar niet, maar goed, ik zal ermee moeten leren leven en gelukkig heb ik goddank een hele lieve man en begripvolle man, en daar moet ik voor gaan en dat wil ik ook. Ik hoop dat het jou op een gegeven moment mag lukken om ook jezelf terug te leren vinden en gelukkig te mogen worden. Hartelijke groeten, Riber


appeltje_eitje	#6 Geplaatst op 29-07-2009 10:17
Berichten: 9 Datum van aanmelding: 28.07.09	Ik vind het zo vreselijk als een moeder (of vader) niets van haar eigen kind wil weten.. Natuurlijk omdat ik mijn eigen moeder als kind niet gekend heb en vreselijk gemist heb.. Maar mijn half zusje na mij .. is ook al jong bij mijn moeder uit huis gehaald.. Heeft in internaten en pleeggezinnen gezeten.. Die heeft een zoontje van nu 14 jaar en die heeft ze zelf mishandeld als baby/peuter en sinds zijn 2e is hij uit huis.. Ze wil niets van hem weten en doet alsof hij nooit bestaan heeft.. Ook heeft ze nog een dochtertje van nu 10 jaar die ook al een paar jaar in een pleeggezin zit en waar ze niet of nauwelijks naar omkijkt.. wel heeft ze nog 2 zonen thuis en is er nog een zoontje op komst.. Ze wil de waarheid niet horen en ik wil ook niets meer met haar te maken hebben, want ik trek het me veel te veel aan en heb genoeg aan mijn eigen gezin.. Maar toch blijf ik me er wel druk om maken, dat zit nu eenmaal in mijn aard.. Vind het zo zielig voor mijn neefjes en nichtjes .. Maar dat wil ze niet zien en al zeker niet horen. Ze heeft nu ruzie met mijn tante, met ons gezin en met ons jongste zusje en haar gezin.. Omdat we al zoveel met haar mee hebben gemaakt en natuurlijk hopen we dat ze zal veranderen en er voor haar kinderen zal gaan zijn.. Maar ik ben bang dat dat nooit zal gebeuren !!! Zelf moest ik heel hard knokken voor mijn zoon zeker en ik ben blij dat ik nog steeds voor hem door ga en er voor hem ben .. Wil hem nooit de pijn doen, die ik gehad heb .. want die wond gaat nooit meer weg, al kan ik ermee leven en ben ik nu wel heel gelukkig met mijn gezin hoor !!!


Julia	#7 Geplaatst op 30-07-2009 23:21
Berichten: 13 Datum van aanmelding: 19.04.09	Hallo, Hoe gaat het met jullie nu? Het maakt me ook heel boos dat ouders niets met hun kind te maken willen hebben en niet kunnen of willen hen de liefde te geven waarop ze recht hebben. Riber, bedankt voor je degelijke antwoorden! Het moet wel leuk zijn om je kind te kunnen geven wat jezelf hebt moeten missen , alsof je toch nog iets kunt goedmaken. Appeltje,blij te horen dat je gelukkig bent met je gezin! En dat jouw zoontje zoveel liefde krijgt, het wordt vast een zelfverzekerde en lieve man! Het spijt me van de situatie van je halfzusje, ik kan het begrijpen dat dit heel moeilijk moet zijn voor je. Waarom kan je half zus het zelf niet begrijpen dat dit niet ok is? Ze heeft het toch zelf meegemaakt? Ze weet toch welke wonden dit veroorzaakt? Soit, ik begrijp dat je alles al hebt gedaan wat je kon en dat je er soms moet van afkeren. Je moet ook nog voor je eigen gezin zorgen hé! Het leven kan soms zo onrechtvaardig zijn hé! Maar langs de andere kant uit die onrechtvaardigheid groeien sterke, dappere mensen zoals jullie, Appeltje en Riber. Want al bij al, hebben jullie moeten vechten om te krijgen wat voor anderen misschien als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Riber , heel moedig van je om in die tijd in therapie te gaan (zal toen misschien ook een pak minder vanzelfsprekend zijn als tegenwoordig) en zo mooi want het is een teken van liefde voor jezelf en voor je man (om de relatie te krijgen die je nu hebt) Mijn klein neefje van 4 krijgt tonnen liefde van ons en je ziet hoe hij van nature een zelfzeker persoontje is en dat zal hij diep van binnen altijd blijven. Dat is ons geschenkje van ons aan hem. Ik zou het niet anders willen! Iedereen heeft daar recht op! ik voel mij vanbinnen geen zelfzeker persoontje, ik moet daar elke dag voor vechten. Maar de zelfzekerheid die er soms is, is een zelfzekerheid waarvoor gevochten is, niet zomaar gekregen. En zo zijn er veel mensen. Ook veel dappere, moedige mensen die zonder "het geschenkje" hun leven op orde hebben gekregen. Daarom dat ik graag hoopgevende stukken lees op de forum. Ik heb de laatste tijd veel mensen in mijn omgeving gehad waarvan ik liefde had verwacht en niet heb gekregen. Je kent het wel, terug hervallen in oude pijn. Ik voel mij momenteel wat verbitterd & boos door slechte ervaringen in de liefde. Vroeger was ik niet boos, ik vond het maar normaal dat mannen mij gebruikten, in de steek laten, respectloos behandelen... want ik ben toch waardeloos, ik ben de liefde niet waard, dacht ik. Nu ben ik heel boos! Mijn probleem is kiezen voor partners die niet echt voor mij kiezen,in de hoop toch hun liefde te winnen zoals ik heb getracht bij mijn moeder. Ik hoop echt eens uit de vicieuze cirkel te geraken, ik doe mijn best, veel therapie, veel lezen, veel pep-talks aan mezelf... :-) en hoop & begrip zoeken op de forum. Ik besef dat iedereen wonden heeft maar ik hoop dat het voor ieder van ons littekens kunnen worden waarbij de pijn slechts fantoom-pijnen zijn. En dat de wonde niet overheerst en ons leven niet verder blijft bepalen. Veel moed voor iedereen!


Riber	#8 Geplaatst op 02-08-2009 15:37
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hallo Appeltje-Eitje, Wat ik zoal lees over jouw jeugd heb jij heel wat te verduren gehad. Heb jij eveneens als jouw halfzusje ook in internaten en pleeggezinnen gezeten omdat het thuis absoluut niet meer ging? Mishandelde jouw moeder jullie en zijn jullie daardoor uit huis geplaatst? Wie zal zeggen dat er misschien wel sprake is geweest bij jouw moeder van een persoonlijkheidstoornis en zij daardoor het verschil tussen gedrag en heersende sociale normen niet meer kende of herkende en had zij een ernstig gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef en veronachtzaming van sociale normen. Je ziet dan ook vaak een zeer geringe frustratietolerantie en een lage drempel voor agressieve ontlading. Je ziet heel veel bij mensen met een asociale persoonlijkheidsstoornis een voortdurende prikkelbaarheid. Ik weet deze wijsheid van mijn nicht die zelf psychiater is en waar ik heel veel van leer en nog veel mee in kontakt ben. Misschien is dit gedrag van jouw moeder voortgekomen uit het feit dat jouw moeder zelf een hele slechte, nare jeugd heeft gehad en zij daardoor niet beter wist dan dat zij zo moest handelen. Het trieste van het gedrag van jouw moeder schijnt zich weer herhaald te hebben in het gedrag van jouw halfzusje, waarbij jij schrijft dat zij haar zoontje van 14 jaar als baby/peuter ook heeft mishandeld. Vaak zie je terug dat dit gedrag van jouw halfzusje is gaan ontstaan doordat zij een trauma heeft ontwikkeld en akelige schokkende ervaringen mee heeft gemaakt die diep hebben ingegrepen op haar leven. Zij heeft daardoor zelf misschien ook weer een psychisch probleem ontwikkeld, waardoor zij niet goed kon gaan functioneren binnen relaties met een partner, familie of kinderen. Zij wilde weg van de pijn en kon de emoties daardoor moeilijk onder ogen zien en durfde misschien wel niets meer te voelen en kon ook niets meer voelen. Wie zal zeggen dat dit haar manier van overleven is en zij daardoor absoluut niets meer van haar kinderen wil weten. Ik filosofeer hier maar wat hoor, wat ik weet dat natuurlijk absoluut niet zeker, maar het zou kunnen. Heel goed kan ik mij indenken dat jij door haar handelwijze niets meer met haar te maken wilt hebben. Je trekt het niet meer om konstant met haar bezig te moeten zijn. Je hebt volkomen gelijk dat je voor je eigen gezinnetje gaat, want jij hebt eveneens heel, heel veel voor je kiezen gehad. Zelf denk ik niet gauw dat jouw halfzusje zal veranderen Appeltje-Eitje, vooral niet omdat zij er absoluut niet voor open staat, zij wil het niet zien en niet horen, dat is een teken dat zij zich volkomen afsluit, dus je komt er niet tussen, er is geen opening en zij wil waarschijnlijk ook niet in therapie om zichzelf terug te kunnen leren vinden. Als dit zo is, dan houdt het inderdaad op en moet je voor jezelf gaan en je eigen gezin, en gelukkig worden en blijven. Als jouw halfzusje nergens voor openstaat is het zinloos om jezelf er druk over te blijven maken, dat is zonde van jezelf en zonde van je eigen gezinnetje. Ga voor jezelf Appeltje-Eitje, voel je niet schuldig, je hebt je best gedaan en het houdt een keer op. Helaas werkt het zo, dat als iemand echt niet wil en echt niet wil zien hoe de situatie is en zichzelf vrijpleit van schuldgevoelens, dan is er maar één ding dat je kunt doen en dat is, zoals ik al zei, alleen maar aan jezelf en je eigen gezin gaan denken. Ga voor je zoontje, wees maar gerust trots op jezelf, dat jij jouw zoontje wel de liefde en de aandacht geeft die jijzelf zo intens hebt gemist. Situaties uit onze kindertijd hebben inderdaad diep op ons leven ingespeeld. Vaak hebben wij situaties uit die tijd niet of nauwelijks kunnen verwerken. Vaak werden wij als kinderen niet begrepen, we waren kwetsbaar en afhankelijk. We overleefden door het hanteren van strategieën die ons hielpen het leven aan te kunnen. Ik wens je de kracht en doorzetting om voor jezelf en je gezin te blijven gaan en je eigen leven proberen te blijven leiden. De wond gaat inderdaad nooit weg en zal altijd blijven, maar gelukkig heb je toch de kracht om ermee te leren leven. Ga ervoor Appeltje-Eitje, je verdient het!! Hartelijke groeten, Riber


Riber	#9 Geplaatst op 02-08-2009 19:50
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hallo Julia, Bedankt voor je interesse hoe het gaat. Met mijzelf gaat het best wel goed, ik heb veel hulp van mijn nicht, die psychiater is en ik praat heel veel met haar, wij hebben een heel goed kontakt en ik heb mijzelf best wel goed op de rails nu, vooral omdat ik de liefde van mijn man ervaar en hij mij steunt en begrijpt, dit heeft mij heel goed geholpen en helpt nog steeds. Ik probeer vooruit te kijken en het verleden maar achter mij te laten, ik heb het al een heel stuk geleerd te verwerken, maar de wonden blijven altijd, ze helen wel, maar het litteken blijft bestaan, zolang het litteken dicht blijft, dan ben ik op de goede weg denk ik dan maar. Bedankt Julia dat jij mij moedig vond om op tijd in therapie te gaan, zelf had ik daar best veel moed voor nodig, maar nu ik het toch gedaan heb, ben ik reuze blij dat ik doorgezet heb en zodoende mijn leven toch aardig op de rails gekregen heb. Die biologische moeder moet ik maar vergeten, want dat is zonde van mijn energie en ik probeer met alle macht mijn energie in mijn man en mijn vriendin en kennissen te steken. Vooral met mijn vriendin (ik heb echt maar één goede vriendin en haar man, daar voel ik mij gewenst, voel ik mij begrepen en thuis, net zoals ik dat bij mijn man ervaar, van mijn biologische moeder kan ik nooit meer wat verwachten, daar ben ik nu ondertussen wel achtergekomen. Wat mooi te horen Julia dat jullie jouw kleine neefje tonnen liefde geven, inderdaad de liefde daar zit de kracht in, je krijgt vanzelf een zelfverzekerd gevoel erdoor omdat je je geliefd voelt en je niet bang hoeft te zijn dat als je iets niet begrijpt er de spot mee wordt gedreven maar dat je een liefdevol antwoord krijgt en de liefde voelt die er achter zit. Zoiets maakt van een mensenkind een heel zelfverzekerd persoon. Wat zal jouw neefje gelukkig zijn met jullie en zich thuis voelen en begrepen voelen. Heel begrijpelijk dat jij jezelf absoluut geen zelfverzekerd persoon vindt. Zoiets is absoluut te begrijpen. Vaak ga je als je onzeker bent geloven dat je niet goed genoeg bent, of dat een ander belangrijker is, of dat je alleen maar waardevol bent zolang je andere mensen helpt, maar het waardeloze daarvan is weer dat je eigenlijk jezelf verliest. Het is zo dat als je je heel sterk op een ander richt, dus wat een ander wel van je zou kunnen vinden of denken, dan vergeet je eigenlijk je eigen kwaliteiten, en ben je je absoluut niet meer bewust van wat jezelf eigenlijk wilt en wat je zelf van iets vindt. Dit alles heeft te maken met dat negatieve zelfbeeld wat je van jezelf hebt. Ik herken dit terdege, je probeert dan vaak om dit te compenseren door juist dan die positieve bevestiging te zoeken, omdat acceptatie door anderen dan juist zo ontzettend belangrijk wordt. Zo belangrijk dat je geen onderscheid meer maakt door wie, met wat en ten koste van wat je geaccepteerd wilt worden. Je vergeet dan je eigen kritisch vermogen te gebruiken, want iedereen moet en zal je aardig vinden of jou goed vinden. Eigenlijk is het de valkuil waarbij je je eigen waarden en grenzen inlevert om maar koste wat het kost geaccepteerd te worden. Dit alles is ontstaan door het verleden wat je gekend hebt en hebt moeten ondergaan. Zelf heb ik heel lang geworsteld met het feit dat ik sociale situaties wilde gaan vermijden, uit angst voor negatieve beoordelingen en vanwege die paniekgevoelens die ik dan voelde. Weet je wat het is Julia betreffende het feit over jouw slechte ervaringen in de liefde, dat heeft alles te maken met die hechtingsstoornis die jij ervaren hebt. Vaak heeft dit alles te maken met een gebrek aan liefde en zorg in de eerste kinderjaren, dan ontwikkelt zich een bepaald onvermogen tot het aangaan van diepgaande en blijvende relaties. Wie zal zeggen dat je in relaties aan het aantrekken en afstoten bent, vaak is dat verklaarbaar omdat je je als kind in je vroege kindertijd niet of moeilijk hebt kunnen hechten aan de moederfiguur. Omdat je dan als kind dit niet geleerd en ervaren hebt, ga je vaak in je verdere leven moeite houden met die nabijheid omdat intimiteit dan angst oproept omdat die nabijheid niet vanzelfsprekend is. Je hebt dus eigenlijk dat onvoorwaardelijke vertrouwen nooit leren ervaren. Ik denk dat je eerst weer vertrouwen in jezelf moet leren opbouwen, dat je goed bent zoals je bent en dat een partner jou moet nemen zoals je bent, dan pas heb je de juiste partner gevonden denk ik. Ik lees dat je al veel therapie hebt, dat is een goed teken Julia, ik ben ervan overtuigd dat als je jezelf terug hebt gevonden en dat verleden een plaats hebt weten te geven, er echt wel een keer een moment op zal treden dat jij de juiste partner zult vinden, maar probeer het niet te dwingen, want dan trek je precies de verkeerde personen aan die eigenlijk zelf alle aandacht willen en zo wordt er dus weer aan jouzelf voorbij gegaan, en dat moet je niet laten gebeuren. Ga voor jezelf en doe rustig aan, neem de tijd voor de ware relatie, zodat jou niet nog meer pijn kan worden gedaan dan dat je al ervaren hebt. Hartelijke groeten, Riber


Julia	#10 Geplaatst op 05-08-2009 20:35
Berichten: 13 Datum van aanmelding: 19.04.09	Dag Riber, Leuk dat je zo een houvast hebt gevonden bij je nicht , je vriendin en je man. Dat is een beetje waar ik op zoek ben... houvast in het leven. En liever een paar echte vrienden dan vele kennissen hé! Ja, inderdaad... mijn psychologe heeft het me al meermaals gezegd dat het litteken blijft bestaan. Ik leef soms in de ijdele hoop dat iemand dit ooit zou kunnen wegnemen maar je kan het verleden niet veranderen hé. Je hebt gelijk: het is beter om je energie te steken in mensen die je het gevoel geven dat je gewenst bent. Heerlijk toch , mensen die je het gevoel geven dat je er mag zijn voor wie je bent! :-) Ik vind het spijtig voor je dat je dit bij je biologische moeder niet kan vinden voor welke reden dan ook. ik kan mij voorstellen wat een verdriet en boosheid je hebt moeten doorworstelen. Gelukkig dat je hulp toegelaten hebt want dat moet immens moeilijk zijn om alleen te doen. Maar het is je gelukt hé! :-) Het doet me deugd om erkenning te krijgen voor mijn probleem en te horen hoe jullie gevecht tegen de ‘innerlijke duiveltjes” een goede wending kan krijgen! Veel geluk gewenst voor jullie! Groetjes, Julia


Riber	#11 Geplaatst op 07-08-2009 17:36
Berichten: 11 Datum van aanmelding: 13.07.09	Hoi Julia, Dankjewel voor je berichtje. Ik hoop eveneens voor jou dat het jou ook zal kunnen gaan lukken om houvast te vinden in je leven. Het litteken blijft inderdaad bestaan, maar je kunt het verleden helaas niet veranderen, het enige dat je kunt doen is om het verleden te leren een plaatsje te geven en je te richten op het nu en op de mensen die wel van je houden en je nemen zoals je bent, probeer daar voor te gaan Julia, het klinkt zo makkelijk, maar probeer toch niet meer in het verleden te blijven leven, want het maakt je alleen maar nog depressiever. Probeer te kijken naar de kleine dingetjes die je blij maken, zoals een vlindertje, een vogeltje wat zijn kindertjes eten geeft, een kindje wat tegen je glimlacht, dit kan zoveel goed doen. Ik hoop dat jij ook een keer mensen op je pad tegen mag komen die jou het gevoel geven dat je gewenst bent. Houd je haaks en denk aan jezelf. Laat je niet klein krijgen hoor. Groetjes, Riber


appeltje_eitje	#12 Geplaatst op 30-05-2010 18:06
Berichten: 9 Datum van aanmelding: 28.07.09	Hallo Riber, Veel klopt wel, maar ik was 1 1/2 jaar toen mijn vader en moeder uit elkaar gingen en toen is mijn moeder uit de ouderlijke macht ontzet. Ik ben opgevoed door mijn vader en oma en later een stiefmoeder. Mijn moeder heeft in internaten gezeten en heeft geen normale opvoeding gehad.. Mijn halfzusje is dus later geboren, toen was ik al een paar jaar weg.

Spring naar forum:

hechtingsprobleem, hechtingsstoornis, hechtingsproblematiek, hechting, gehechtheid, bodemloos, bindingsangst, verlatingsangst, huilen, baby, kind, ouders, autisme, pdd nos, adhd, gedragsstoornis, leerproblemen, asperger, odd, autisme, borderline, jongeren, persoonlijkheidsstoornis, faalangst, pesten, opvang, opvoeding, onderwijs, gezin, peuter, kleuter, mcdd, ontwikkeling Copyright © 2009

Verwerkingstijd: 0.86 seconden

2,288,467 unieke bezoeken